در آلمان بیمهٔ درمانی اجباری است — نه انتخابی. بدون آن نه ویزا تمدید میشود نه قرارداد کار امضا.
دو نوع بیمه
- Gesetzliche Krankenversicherung (GKV) — بیمهٔ دولتی. بیشتر مردم همین را دارند. حق بیمه درصدی از حقوق است، نه بسته به سن یا بیماری. همسر بیدرآمد و فرزندان معمولاً رایگان زیر پوشش میآیند (Familienversicherung).
- Private Krankenversicherung (PKV) — بیمهٔ خصوصی. برای کارمندان با درآمد بالای حد معین، خویشفرماها و بعضی دانشجویان. حق بیمه به سن و وضع سلامتی بستگی دارد و برگشتن به بیمهٔ دولتی بعداً سخت است.
- AOK، TK، Barmer، DAK و دهها صندوق دیگر همه GKV هستند؛ خدمات پایهشان یکسان است و فقط در خدمات اضافی فرق دارند.
کارت و پزشک
- پس از ثبتنام یک Gesundheitskarte میگیری. هر بار پیش پزشک میروی، همان را نشان میدهی.
- اول به Hausarzt (پزشک عمومی) میروی. برای متخصص معمولاً یک Überweisung (ارجاع) لازم است.
- اگر بیش از سه روز سر کار نروی، کارفرما Arbeitsunfähigkeitsbescheinigung میخواهد — همان «برگهٔ بیماری». بعضی کارفرماها از روز اول میخواهند؛ در قرارداد نوشته شده.
- شمارهٔ اورژانس: ۱۱۲. برای شب و تعطیلات و مسائل غیراورژانسی: ۱۱۶ ۱۱۷.
جملههایی که همانجا لازم میشوند
Ich möchte einen Termin vereinbaren.
میخواهم وقت بگیرم.
Ich bin gesetzlich versichert.
بیمهٔ دولتی دارم.
Hier ist meine Gesundheitskarte.
این کارت بیمهام است.
Ich habe seit drei Tagen Schmerzen.
سه روز است که درد دارم.
Wo tut es weh? — Hier, im Rücken.
کجا درد میکند؟ — اینجا، در کمر.
Ich brauche eine Krankmeldung für meinen Arbeitgeber.
برای کارفرمایم برگهٔ بیماری لازم دارم.
Ich brauche eine Überweisung zum Facharzt.
ارجاع به متخصص لازم دارم.
Nehmen Sie Medikamente?
دارو مصرف میکنید؟
Ich bin allergisch gegen Penicillin.
به پنیسیلین حساسیت دارم.
Wie oft soll ich die Tabletten nehmen?
قرصها را چند بار بخورم؟
منبع رسمی
⚠️ توجه
این صفحه برای یادگیری زبان و آشنایی کلی نوشته شده است، نه مشاورهٔ حقوقی. قانونها، مبلغها و مهلتها تغییر میکنند و از ایالتی به ایالت دیگر فرق دارند. برای تصمیمهای مهم به ادارهٔ مربوطه، مشاور مهاجرت (Migrationsberatung) یا وکیل مراجعه کن.