Es fängt am Montag an — از دوشنبه شروع میشود
Am Montag geht es mir nicht gut.
دوشنبه حالم خوب نیست.
Mein Hals tut weh.
گلویم درد میکند.
Am Morgen denke ich: Das ist nichts.
صبح فکر میکنم: چیزی نیست.
Ich trinke einen Tee mit Zitrone.
یک چای با لیمو مینوشم.
Dann gehe ich zur Arbeit.
بعد سر کار میروم.
Am Dienstag ist es schlechter.
سهشنبه بدتر است.
Ich habe auch Husten.
سرفه هم دارم.
Am Mittwoch bleibe ich im Bett.
چهارشنبه در تخت میمانم.
Mein Kopf tut weh.
سرم درد میکند.
Meine Augen tun weh.
چشمهایم درد میکند.
Alles tut weh.
همهجایم درد میکند.
Yalda kommt ins Zimmer.
یلدا به اتاق میآید.
"Du siehst nicht gut aus."
«خوب به نظر نمیرسی.»
Sie legt ihre Hand auf meine Stirn.
دستش را روی پیشانیام میگذارد.
"Du hast Fieber."
«تب داری.»
"Nein, nur ein bisschen."
«نه، فقط کمی.»
"Geh zum Arzt", sagt sie.
میگوید: «برو پیش پزشک.»
"Morgen vielleicht."
«شاید فردا.»
"Heute", sagt sie.
میگوید: «امروز.»
Der Anruf — تلفن
Ich nehme mein Handy.
موبایلم را برمیدارم.
Ich rufe die Praxis an.
به مطب زنگ میزنم.
Eine Frau geht ans Telefon.
خانمی تلفن را برمیدارد.
"Praxis Doktor Weber, guten Tag."
«مطب دکتر وبر، روز بخیر.»
"Guten Tag. Mein Name ist Reza."
«روز بخیر. نام من رضا است.»
"Ich bin krank und brauche einen Termin."
«مریضم و یک نوبت لازم دارم.»
"Was haben Sie denn?"
«چهتان شده؟»
"Ich habe Halsschmerzen und Fieber."
«گلودرد و تب دارم.»
"Seit wann?"
«از کِی؟»
"Seit Montag."
«از دوشنبه.»
"Können Sie um halb vier kommen?"
«میتوانید ساعت سهونیم بیایید؟»
"Ja, das geht."
«بله، میشود.»
"Bringen Sie Ihre Gesundheitskarte mit."
«کارت سلامتتان را بیاورید.»
"Natürlich. Vielen Dank."
«البته. بسیار ممنون.»
Ich lege auf.
گوشی را میگذارم.
Das Telefonieren war nicht schwer.
تلفنزدن سخت نبود.
Vor einem Jahr war es sehr schwer.
یک سال پیش خیلی سخت بود.
Im Wartezimmer — در اتاق انتظار
Um zwanzig nach drei bin ich in der Praxis.
ساعت سه و بیست دقیقه در مطبام.
An der Tür sitzt eine Frau.
کنار در خانمی نشسته است.
"Ihre Gesundheitskarte, bitte."
«کارت سلامتتان، لطفاً.»
Ich gebe ihr die Karte.
کارت را به او میدهم.
"Waren Sie schon einmal hier?"
«قبلاً اینجا آمدهاید؟»
"Nein, das erste Mal."
«نه، بار اول است.»
"Dann füllen Sie bitte dieses Formular aus."
«پس لطفاً این فرم را پر کنید.»
Ich setze mich und schreibe.
مینشینم و مینویسم.
Name, Adresse, Geburtsdatum.
نام، نشانی، تاریخ تولد.
این را دیگر بلدم.
Das kenne ich schon.
این را دیگر بلدم.
Dann kommt eine Frage über Medikamente.
بعد سؤالی دربارهٔ دارو میآید.
"Nehmen Sie Medikamente?"
«دارو مصرف میکنید؟»
Ich schreibe: nein.
مینویسم: نه.
Im Wartezimmer sitzen vier Leute.
در اتاق انتظار چهار نفر نشستهاند.
Ein alter Mann hustet.
پیرمردی سرفه میکند.
Eine Mutter ist mit ihrem Kind da.
مادری با بچهاش آنجاست.
Das Kind spielt und lacht.
بچه بازی میکند و میخندد.
Es ist nicht krank, denke ich.
فکر میکنم: او مریض نیست.
Ich warte vierzig Minuten.
چهل دقیقه صبر میکنم.
Mir ist kalt und dann wieder warm.
سردم میشود و بعد دوباره گرمم.
Beim Arzt — پیش پزشک
"Herr Reza, bitte!"
«آقای رضا، بفرمایید!»
Ich gehe in das Zimmer.
به اتاق میروم.
Der Arzt ist jung und freundlich.
پزشک جوان و مهربان است.
"Guten Tag. Setzen Sie sich."
«روز بخیر. بفرمایید بنشینید.»
"Was kann ich für Sie tun?"
«چه کاری میتوانم برایتان بکنم؟»
"Mein Hals tut sehr weh."
«گلویم خیلی درد میکند.»
"Und ich habe Husten und Fieber."
«و سرفه و تب دارم.»
"Seit wann haben Sie das?"
«از کِی اینطورید؟»
"Seit drei Tagen."
«سه روز است.»
"Wie hoch ist das Fieber?"
«تب چقدر است؟»
"Achtunddreißig Grad."
«سیوهشت درجه.»
"Gut. Machen Sie bitte den Mund auf."
«خوب. لطفاً دهانتان را باز کنید.»
Ich mache den Mund auf.
دهانم را باز میکنم.
Der Arzt sieht in meinen Hals.
پزشک داخل گلویم را نگاه میکند.
"Ja, der ist sehr rot."
«بله، خیلی قرمز است.»
Dann hört er meine Brust.
بعد به سینهام گوش میدهد.
"Atmen Sie bitte tief."
«لطفاً عمیق نفس بکشید.»
"Noch einmal."
«یک بار دیگر.»
"Gut. Das ist in Ordnung."
«خوب. این مرتب است.»
Was habe ich? — چهام شده؟
Der Arzt setzt sich an den Computer.
پزشک پشت کامپیوتر مینشیند.
"Sie haben eine Erkältung."
«سرماخوردگی دارید.»
"Ist das schlimm?", frage ich.
میپرسم: «بد است؟»
"Nein, gar nicht."
«نه، اصلاً.»
"Aber Sie müssen zu Hause bleiben."
«ولی باید خانه بمانید.»
"Wie lange?"
«چقدر؟»
"Drei oder vier Tage."
«سه چهار روز.»
"Ich muss aber arbeiten."
«ولی باید کار کنم.»
Der Arzt sieht mich an.
پزشک نگاهم میکند.
"Nein. Sie müssen schlafen und trinken."
«نه. باید بخوابید و بنوشید.»
"Viel Wasser und viel Tee."
«آب زیاد و چای زیاد.»
"Ich schreibe Sie krank."
«برایتان استعلاجی مینویسم.»
Er druckt ein Papier.
یک کاغذ چاپ میکند.
"Das bringen Sie Ihrem Arbeitgeber."
«این را به کارفرمایتان بدهید.»
"Am besten heute noch."
«بهتر است همین امروز.»
"Und hier ist ein Rezept."
«و این هم یک نسخه.»
"Tabletten gegen die Schmerzen."
«قرص برای درد.»
"Nehmen Sie eine Tablette am Morgen."
«صبح یک قرص بخورید.»
"Und eine am Abend."
«و یکی شب.»
"Nicht mehr."
«بیشتر نه.»
"Alles klar. Vielen Dank."
«کاملاً روشن شد. بسیار ممنون.»
"Gute Besserung!", sagt er.
میگوید: «زود خوب شوید!»
In der Apotheke — در داروخانه
Die Apotheke ist neben der Praxis.
داروخانه کنار مطب است.
Ich gehe hinein.
داخل میروم.
Es riecht anders als im Supermarkt.
بویش با سوپرمارکت فرق دارد.
Hinter dem Tisch steht ein Mann.
پشت میز مردی ایستاده است.
"Guten Tag. Sie haben ein Rezept?"
«روز بخیر. نسخه دارید؟»
"Ja, hier bitte."
«بله، بفرمایید.»
Er liest das Rezept.
نسخه را میخواند.
"Einen Moment, bitte."
«یک لحظه، لطفاً.»
Er geht nach hinten und kommt zurück.
به پشت میرود و برمیگردد.
"Hier sind Ihre Tabletten."
«این هم قرصهایتان.»
"Eine am Morgen, eine am Abend."
«یکی صبح، یکی شب.»
"Nehmen Sie sie nach dem Essen."
«بعد از غذا بخوریدشان.»
"Nicht vorher?", frage ich.
میپرسم: «قبلش نه؟»
"Nein, danach ist besser."
«نه، بعدش بهتر است.»
"Gut. Was kostet das?"
«خوب. چقدر میشود؟»
"Fünf Euro."
«پنج یورو.»
"Nur fünf?"
«فقط پنج؟»
"Ja. Die Krankenkasse zahlt den Rest."
«بله. بقیه را بیمه میدهد.»
"Möchten Sie noch etwas gegen den Husten?"
«چیزی هم برای سرفه میخواهید؟»
"Was haben Sie denn?"
«چه دارید؟»
"Einen Tee mit Kräutern."
«یک چای گیاهی.»
"Der hilft wirklich gut."
«واقعاً خوب کمک میکند.»
Ich nehme den Tee auch.
چای را هم برمیدارم.
Zu Hause im Bett — در خانه، در تخت
Zu Hause lege ich mich sofort ins Bett.
در خانه فوراً در تخت دراز میکشم.
Yalda macht mir den Tee.
یلدا برایم چای درست میکند.
"Und? Was hat der Arzt gesagt?"
«خب؟ پزشک چه گفت؟»
"Eine Erkältung. Nichts Schlimmes."
«سرماخوردگی. چیز بدی نیست.»
"Siehst du? Und du wolltest nicht gehen."
«میبینی؟ و تو نمیخواستی بروی.»
"Ich weiß, ich weiß."
«میدانم، میدانم.»
Sie gibt mir die Tabletten und ein Glas Wasser.
قرصها و یک لیوان آب به من میدهد.
"Hast du deinem Chef geschrieben?"
«به رئیست نوشتی؟»
"Noch nicht."
«هنوز نه.»
Ich nehme mein Handy und schreibe eine E-Mail.
موبایلم را برمیدارم و یک ایمیل مینویسم.
"Sehr geehrter Herr Berger,"
«جناب آقای برگر،»
"leider bin ich krank."
«متأسفانه مریضم.»
"Ich war heute beim Arzt."
«امروز پیش پزشک بودم.»
"Ich komme am Montag wieder."
«دوشنبه برمیگردم.»
"Mit freundlichen Grüßen, Reza"
«با احترام، رضا»
Yalda liest die E-Mail.
یلدا ایمیل را میخواند.
"Sehr gut. Schick sie."
«خیلی خوب. بفرستش.»
Ich schicke sie.
میفرستمش.
Nach zehn Minuten kommt eine Antwort.
بعد از ده دقیقه یک پاسخ میآید.
"Gute Besserung! Kommen Sie gesund zurück."
«زود خوب شوید! سالم برگردید.»
Vier Tage — چهار روز
Am Donnerstag schlafe ich fast den ganzen Tag.
پنجشنبه تقریباً تمام روز میخوابم.
Am Freitag ist das Fieber weg.
جمعه تب رفته است.
Aber mein Hals tut noch weh.
ولی گلویم هنوز درد میکند.
Ich trinke viel Tee.
چای زیاد مینوشم.
Yalda kocht eine Suppe.
یلدا سوپ میپزد.
Die Suppe ist warm und gut.
سوپ گرم و خوب است.
"Meine Mutter macht diese Suppe immer", sagt sie.
میگوید: «مادرم همیشه این سوپ را درست میکند.»
"Wenn jemand krank ist."
«وقتی کسی مریض است.»
Ich denke an meine Mutter im Iran.
به مادرم در ایران فکر میکنم.
Sie macht auch eine Suppe.
او هم سوپ درست میکند.
Eine andere Suppe, aber die gleiche Idee.
سوپی دیگر، ولی همان فکر.
Am Samstag rufe ich sie an.
شنبه به او زنگ میزنم.
"Wie geht es dir?", fragt sie.
میپرسد: «حالت چطور است؟»
"Gut", sage ich.
میگویم: «خوب.»
Ich sage nichts von der Erkältung.
چیزی از سرماخوردگی نمیگویم.
Sonst macht sie sich Sorgen.
وگرنه نگران میشود.
Am Sonntag geht es mir viel besser.
یکشنبه حالم خیلی بهتر است.
Ich gehe eine halbe Stunde spazieren.
نیم ساعت قدم میزنم.
Die Luft ist kühl und gut.
هوا خنک و خوب است.
Am Montag — دوشنبه
Am Montag gehe ich wieder zur Arbeit.
دوشنبه دوباره سر کار میروم.
Anna sieht mich und lacht.
آنا من را میبیند و میخندد.
"Du lebst noch!"
«هنوز زندهای!»
"Ja, ich lebe noch."
«بله، هنوز زندهام.»
"Wie geht es dir?"
«حالت چطور است؟»
"Viel besser, danke."
«خیلی بهتر، ممنون.»
Der Chef kommt auch.
رئیس هم میآید.
"Schön, dass Sie wieder da sind."
«خوب شد که برگشتید.»
"Haben Sie das Papier vom Arzt?"
«کاغذ پزشک را دارید؟»
"Ja, hier ist es."
«بله، این هم هست.»
Ich gebe ihm die Krankmeldung.
استعلاجی را به او میدهم.
"Danke. Und arbeiten Sie heute nicht zu viel."
«ممنون. و امروز زیاد کار نکنید.»
Am Mittag esse ich mit Anna in der Küche.
ظهر با آنا در آشپزخانه غذا میخورم.
"War der Arzt nett?", fragt sie.
میپرسد: «پزشک مهربان بود؟»
"Ja, sehr."
«بله، خیلی.»
"Und hast du alles verstanden?"
«و همهچیز را فهمیدی؟»
Ich denke nach.
فکر میکنم.
"Fast alles", sage ich.
میگویم: «تقریباً همهچیز.»
"Ein Wort kannte ich nicht."
«یک واژه را بلد نبودم.»
"Aber ich habe gefragt."
«ولی پرسیدم.»
"Das ist das Wichtigste", sagt Anna.
آنا میگوید: «همین مهمترین چیز است.»
🔍 تحلیل گرامری جملههای مهم
این داستان در مطب و داروخانه میگذرد، پس روی چیزهایی میایستد که آنجا لازماند: ساختار «etwas tut mir weh»، فعلهای Dativساز برای حال و احوال، جملهٔ «es geht mir gut»، صفت ملکی با اعضای بدن، و شکل مؤدبانهٔ دستور پزشک. همه هنوز A1.
۱. wehtun: چیزی که درد میکند
Mein Hals tut weh.
ساختار وارونه است: عضو بدن فاعل جمله است، نه من. یعنی «گلویم درد میکند»، دقیقاً مثل فارسی. و «wehtun» فعل جداشدنی است، پس «weh» ته جمله میرود.
Meine Augen tun weh.
چون «die Augen» جمع است، فعل هم جمع میشود: tun، نه tut.
Alles tut weh.
«alles» مفرد است ← tut.
Mein Hals tut sehr weh.
«sehr» میان فعل و «weh» مینشیند — داخل همان پرانتز فعلی.
Aber mein Hals tut noch weh.
«noch» یعنی «هنوز». اگر تمام شده بود: «tut nicht mehr weh».
۲. es geht mir gut: حال و احوال
Am Montag geht es mir nicht gut.
ساختار ثابت: es geht + شخص در Dativ + حال. نمیشود گفت «ich gehe gut». فاعل «es» است و من در Dativ.
Wie geht es dir?
دوستانه، با «dir». مؤدبانهاش: «Wie geht es Ihnen?»
Am Sonntag geht es mir viel besser.
«viel besser» یعنی خیلی بهتر. «gut ← besser» بیقاعده است.
Mir ist kalt und dann wieder warm.
همان منطق برای احساس دما: شخص در Dativ. گفتن «ich bin kalt» یعنی «من آدم سردی هستم».
۳. صفت ملکی با اعضای بدن
Sie legt ihre Hand auf meine Stirn.
دو صفت ملکی در یک جمله: ihre Hand (دست او) و meine Stirn (پیشانی من). هر دو مؤنث و Akkusativ.
Der Arzt sieht in meinen Hals.
«der Hals» مذکر و حرکت به داخل ← Akkusativ ← meinen Hals.
Dann hört er meine Brust.
«die Brust» مؤنث Akkusativ ← meine.
Ich mache den Mund auf.
ولی اینجا بهجای «meinen Mund» گفته «den Mund». در آلمانی وقتی روشن است که عضو بدنِ خودِ فاعل است، آرتیکل معین کافی است.
۴. فعلهای Dativساز: helfen، geben، schreiben
Der hilft wirklich gut.
«helfen» همیشه Dativ میگیرد. اینجا مفعول نیامده، ولی کامل میشد: «hilft Ihnen gut».
Ich gebe ihr die Karte.
دو مفعول: ihr (به او، Dativ) و die Karte (Akkusativ). ترتیب: اول شخص، بعد شیء.
Sie gibt mir die Tabletten und ein Glas Wasser.
همان الگو با دو مفعول Akkusativ.
Yalda macht mir den Tee.
«jemandem etwas machen» یعنی برای کسی چیزی درست کردن — شخص در Dativ.
Hast du deinem Chef geschrieben?
«schreiben» هم به شخص Dativ میدهد: deinem Chef (مذکر Dativ).
Ich gebe ihm die Krankmeldung.
«ihm» یعنی «به او (مرد)» در Dativ.
۵. دستور پزشک: امر مؤدبانه
Machen Sie bitte den Mund auf.
امرِ مؤدبانه با فعل جداشدنی: فعل اول، Sie دوم، مفعول، و پیشوند auf ته جمله.
Atmen Sie bitte tief.
«bitte» معمولاً بعد از Sie میآید و لحن را نرم میکند.
Nehmen Sie eine Tablette am Morgen.
Nehmen Sie sie nach dem Essen.
در دومی «sie» یعنی «آنها را» (die Tabletten). با «Sie» مؤدبانه اشتباه نشود — حرف بزرگ و کوچک تفاوت را نشان میدهد.
Bringen Sie Ihre Gesundheitskarte mit.
«mitbringen» جداشدنی ← mit ته جمله.
Dann füllen Sie bitte dieses Formular aus.
«ausfüllen» یعنی پر کردن (فرم). «dieses Formular» خنثی Akkusativ.
Kommen Sie gesund zurück.
«zurückkommen» ← zurück ته جمله. و «gesund» اینجا قید است: سالم برگردید.
۶. seit: از کِی؟
Seit wann?
پرسش استاندارد پزشک. «seit wann» یعنی «از چه زمانی».
Seit Montag.
با نام روز، بدون آرتیکل.
Seit drei Tagen.
ولی با مدت، Dativ میآید: drei Tagen. و توجه: با زمان حال میآید، نه گذشته.
Seit wann haben Sie das?
«haben» در زمان حال، هرچند درد از سه روز پیش شروع شده. این تفاوت مهمی با فارسی است.
۷. Perfekt: چه گفت، چه کردم
Was hat der Arzt gesagt?
ساختار: haben + Partizip II. فعل باقاعده: ge-sag-t.
Und hast du alles verstanden?
«verstehen» پیشوند جدانشدنی ver- دارد ← بدون ge-: verstanden.
Aber ich habe gefragt.
فعل باقاعده: ge-frag-t.
Hast du deinem Chef geschrieben?
فعل قوی: ge-schrieb-en، با تغییر مصوت ریشه.
Ich war heute beim Arzt.
ولی «sein» گذشتهٔ ساده میگیرد: war. همینطور «hatte» برای haben.
Ein Wort kannte ich nicht.
«kennen» هم در گفتار اغلب گذشتهٔ ساده میآید: kannte.
۸. nicht، nichts، kein، gar nicht
Nein, gar nicht.
«gar nicht» یعنی «اصلاً نه» — شدیدتر از nicht ساده.
Eine Erkältung. Nichts Schlimmes.
پس از «nichts»، صفت اسم میشود: حرف بزرگ + پایانهٔ -es. همینطور: etwas Gutes، nichts Neues.
Ich sage nichts von der Erkältung.
«nichts» ضمیر است و خودش منفی. «von» + Dativ.
Es ist nicht krank, denke ich.
نفی صفت: nicht پیش از صفت.
Nicht mehr.
«nicht mehr» یعنی «دیگر نه، بیشتر نه». جفتش «noch» است: هنوز.
Und arbeiten Sie heute nicht zu viel.
امر منفی: nicht پیش از آنچه نفی میشود.
۹. حروف اضافه در مطب و داروخانه
Geh zum Arzt.
رفتن به پزشک ← zu + dem = zum. همیشه Dativ.
Ich war heute beim Arzt.
ولی بودن پیشِ پزشک ← bei + dem = beim. تفاوت zu و bei همین است.
Die Apotheke ist neben der Praxis.
«neben» اینجا بیحرکت ← Dativ ← der Praxis (مؤنث).
Hinter dem Tisch steht ein Mann.
«hinter» هم دوحالتی؛ ایستادن حالت است ← Dativ.
Zu Hause lege ich mich sofort ins Bett.
ولی «legen» حرکت است ← Akkusativ ← «ins Bett» (in das Bett).
Am Mittwoch bleibe ich im Bett.
و ماندن حالت است ← Dativ ← «im Bett». دو جملهٔ بالا و پایین کل قاعده را نشان میدهند.
Tabletten gegen die Schmerzen.
«gegen» همیشه Akkusativ: gegen die Schmerzen. برای دارو، «gegen» یعنی «برای، علیهِ».
۱۰. فعل انعکاسی
Setzen Sie sich.
«sich setzen» یعنی نشستن. امرِ مؤدبانه: فعل، Sie، sich.
Ich setze mich und schreibe.
برای ich، ضمیر انعکاسی میشود mich.
Der Arzt setzt sich an den Computer.
برای سومشخص همیشه sich. و «an den Computer» حرکت است ← Akkusativ.
Zu Hause lege ich mich sofort ins Bett.
«sich legen» یعنی دراز کشیدن ← mich.
Sonst macht sie sich Sorgen.
«sich Sorgen machen» یعنی نگران شدن. عبارتی ثابت که باید کامل حفظ شود.
۱۱. عبارتهای ثابت سلامتی
Gute Besserung!
مهمترین عبارت این داستان: «زود خوب شوید». به هر کسی که مریض است همین را میگویند.
Was haben Sie denn?
پرسش پزشک یا منشی: «چهتان شده؟». ذرّهٔ «denn» لحن را دلسوزانه میکند، نه بازجویانه.
Ich habe Halsschmerzen und Fieber.
برای بیماری از فعل «haben» استفاده میشود: Husten haben، Fieber haben، Schmerzen haben.
Ich schreibe Sie krank.
عبارت ثابت پزشک: «برایتان استعلاجی مینویسم».
Sie haben eine Erkältung.
برای بیماری معمولاً آرتیکل نامعین میآید: eine Erkältung، eine Grippe.
Schön, dass Sie wieder da sind.
جملهٔ خوشامد. پس از «dass» فعل به آخر میرود: «da sind».
۱۲. مقایسه و درجه
Am Dienstag ist es schlechter.
«schlecht ← schlechter». تفضیلی با -er.
Nein, danach ist besser.
«gut ← besser» بیقاعده است و باید حفظ شود.
Am besten heute noch.
صفت عالی در نقش قید: am besten. یعنی «بهتر از همه، ترجیحاً».
Das ist das Wichtigste.
ولی پیش از اسم یا در نقش اسم، شکل دیگری دارد: «das Wichtigste» = مهمترین چیز.
Es riecht anders als im Supermarkt.
در مقایسه «als» میآید، نه «wie». و «anders» یعنی متفاوت.
Eine andere Suppe, aber die gleiche Idee.
«ander-» و «gleich-» هر دو مثل صفت صرف میشوند: eine andere Suppe، die gleiche Idee.
این داستان را فهمیدید؟ 🎉
با حساب رایگان، همین واژهها را با فلشکارت هوشمند برای همیشه در حافظهتان ثبت کنید.
رایگان شروع کنید
