Der Brief — نامه
Wir haben eine neue Wohnung.
خانهٔ تازهای داریم.
Wir wohnen seit zwei Wochen hier.
دو هفته است اینجا زندگی میکنیم.
Die Wohnung ist klein, aber hell.
خانه کوچک است، ولی روشن.
Ich bin sehr zufrieden.
خیلی راضیام.
Aber ein Problem habe ich noch.
ولی هنوز یک مشکل دارم.
Ich muss zum Amt gehen.
باید به اداره بروم.
In Deutschland muss man das machen.
در آلمان آدم باید این کار را بکند.
Man wohnt neu und meldet die Adresse.
آدم تازه ساکن میشود و نشانی را ثبت میکند.
Yalda sagt: "Du hast zwei Wochen Zeit."
یلدا میگوید: «دو هفته وقت داری.»
"Nur zwei Wochen?"
«فقط دو هفته؟»
"Ja. Danach kostet es Geld."
«بله. بعدش پول میگیرند.»
"Wie viel?"
«چقدر؟»
"Ich weiß es nicht genau."
«دقیق نمیدانم.»
"Aber viel."
«ولی زیاد.»
Ich sehe auf den Kalender.
به تقویم نگاه میکنم.
Heute ist Montag.
امروز دوشنبه است.
Ich habe noch vier Tage.
هنوز چهار روز وقت دارم.
Der Termin — نوبت
Am Abend suche ich im Internet.
شب در اینترنت میگردم.
Ich finde die Seite vom Amt.
صفحهٔ اداره را پیدا میکنم.
Dort gibt es viele Wörter.
آنجا واژههای زیادی هست.
Ich verstehe nur die Hälfte.
فقط نصفش را میفهمم.
Aber ich finde einen Knopf: "Termin".
ولی یک دکمه پیدا میکنم: «نوبت».
Ich klicke darauf.
رویش کلیک میکنم.
Ein Kalender kommt.
یک تقویم میآید.
Montag: kein Termin frei.
دوشنبه: نوبت خالی نیست.
Dienstag: kein Termin frei.
سهشنبه: نوبت خالی نیست.
Mittwoch: ein Termin um halb neun.
چهارشنبه: یک نوبت ساعت هشتونیم.
Ich nehme diesen Termin sofort.
فوراً همین نوبت را میگیرم.
Dann kommt eine E-Mail.
بعد یک ایمیل میآید.
In der E-Mail steht: "Bitte bringen Sie mit ..."
در ایمیل نوشته: «لطفاً همراه بیاورید…»
Dann kommt eine Liste.
بعد یک فهرست میآید.
Ich lese die Liste dreimal.
فهرست را سه بار میخوانم.
Ein Wort verstehe ich nicht.
یک واژه را نمیفهمم.
Es ist sehr lang.
خیلی بلند است.
Ich zeige es Yalda.
به یلدا نشانش میدهم.
"Was ist das?"
«این چیست؟»
Sie liest und lacht.
میخواند و میخندد.
"Das ist ein Papier vom Vermieter."
«این یک کاغذ از صاحبخانه است.»
"Er schreibt, dass wir hier wohnen."
«مینویسد که ما اینجا زندگی میکنیم.»
"Haben wir das?"
«ما این را داریم؟»
"Ja. Es liegt im Schrank."
«بله. در کمد است.»
Am Mittwochmorgen — صبح چهارشنبه
Am Mittwoch stehe ich um sieben Uhr auf.
چهارشنبه ساعت هفت بیدار میشوم.
Ich trinke einen Kaffee.
یک قهوه مینوشم.
Dann packe ich meine Tasche.
بعد کیفم را جمع میکنم.
Meinen Pass nehme ich mit.
پاسپورتم را برمیدارم.
Das Papier vom Vermieter nehme ich mit.
کاغذ صاحبخانه را برمیدارم.
Einen Kugelschreiber nehme ich auch mit.
یک خودکار هم برمیدارم.
"Hast du alles?", fragt Yalda.
یلدا میپرسد: «همهچیز را داری؟»
"Ja, ich glaube."
«بله، فکر کنم.»
"Und die E-Mail mit dem Termin?"
«و ایمیلِ نوبت؟»
"Die ist auf meinem Handy."
«روی موبایلم است.»
"Gut. Viel Glück!"
«خوب. موفق باشی!»
Ich gehe zur Haltestelle.
به ایستگاه میروم.
Draußen ist es kühl.
بیرون هوا خنک است.
Diesmal nehme ich eine Jacke mit.
این بار یک کاپشن برمیدارم.
Im Wartezimmer — در اتاق انتظار
Um zehn nach acht bin ich beim Amt.
ساعت هشت و ده دقیقه در ادارهام.
من دوباره زود آمدهام.
Ich bin wieder zu früh.
باز هم زود آمدهام.
Das Haus ist alt und groß.
ساختمان قدیمی و بزرگ است.
Am Eingang ist ein Mann.
جلوی ورودی مردی هست.
"Guten Morgen. Haben Sie einen Termin?"
«صبح بخیر. نوبت دارید؟»
"Ja, um halb neun."
«بله، ساعت هشتونیم.»
"Zimmer zwölf. Zweiter Stock."
«اتاق دوازده. طبقهٔ دوم.»
"Vielen Dank."
«بسیار ممنون.»
Ich gehe die Treppe hinauf.
از پلهها بالا میروم.
Im zweiten Stock ist ein Wartezimmer.
طبقهٔ دوم یک اتاق انتظار است.
Dort sitzen schon sechs Leute.
آنجا شش نفر نشستهاند.
Alle sind still.
همه ساکتاند.
Eine Frau liest ein Buch.
خانمی کتاب میخواند.
Ein junger Mann sieht auf sein Handy.
مرد جوانی به موبایلش نگاه میکند.
Ein Kind spielt auf dem Boden.
بچهای روی زمین بازی میکند.
Ich setze mich und warte.
مینشینم و صبر میکنم.
An der Wand ist ein Bildschirm.
روی دیوار یک صفحهنمایش است.
Dort stehen Nummern und Zimmer.
آنجا شمارهها و اتاقها نوشته شده.
Ich sehe auf die Uhr.
به ساعت نگاه میکنم.
Zwanzig Minuten sind lang.
بیست دقیقه طولانی است.
Zimmer zwölf — اتاق دوازده
Um halb neun höre ich meinen Namen.
ساعت هشتونیم نامم را میشنوم.
Ich gehe in Zimmer zwölf.
به اتاق دوازده میروم.
Dort sitzt eine Frau am Computer.
آنجا خانمی پشت کامپیوتر نشسته است.
Sie ist vielleicht fünfzig Jahre alt.
شاید پنجاه ساله باشد.
"Guten Morgen. Setzen Sie sich, bitte."
«صبح بخیر. بفرمایید بنشینید.»
"Guten Morgen."
«صبح بخیر.»
"Was kann ich für Sie tun?"
«چه کاری میتوانم برایتان بکنم؟»
"Ich habe eine neue Wohnung."
«خانهٔ تازهای دارم.»
"Ich möchte meine Adresse melden."
«میخواهم نشانیام را ثبت کنم.»
"Sehr gut. Haben Sie Ihren Pass?"
«خیلی خوب. پاسپورتتان را دارید؟»
"Ja, hier bitte."
«بله، بفرمایید.»
Ich gebe ihr meinen Pass.
پاسپورتم را به او میدهم.
Sie sieht ihn an und schreibt am Computer.
نگاهش میکند و با کامپیوتر مینویسد.
"Und das Papier vom Vermieter?"
«و کاغذ صاحبخانه؟»
"Hier ist es."
«این هم هست.»
Sie liest das Papier langsam.
کاغذ را آهسته میخواند.
Ich warte und sage nichts.
صبر میکنم و چیزی نمیگویم.
Das Formular — فرم
"Gut. Jetzt das Formular."
«خوب. حالا فرم.»
Sie gibt mir ein Blatt Papier.
یک برگ کاغذ به من میدهد.
Das Formular hat viele Felder.
فرم خانههای زیادی دارد.
Name. Vorname. Geburtsdatum.
نام خانوادگی. نام. تاریخ تولد.
Das verstehe ich.
این را میفهمم.
Straße. Hausnummer. Postleitzahl. Stadt.
خیابان. پلاک. کد پستی. شهر.
Das verstehe ich auch.
این را هم میفهمم.
Familienstand: ledig oder verheiratet?
وضعیت تأهل: مجرد یا متأهل؟
Ich schreibe: verheiratet.
مینویسم: متأهل.
Dann kommt ein Feld: Religion.
بعد یک خانه میآید: دین.
Ich weiß nicht, was ich schreiben soll.
نمیدانم چه باید بنویسم.
"Entschuldigung, eine Frage."
«ببخشید، یک سؤال.»
"Ja, bitte?"
«بله، بفرمایید؟»
"Was schreibe ich hier?"
«اینجا چه بنویسم؟»
"Sind Sie in einer Kirche?"
«عضو کلیسا هستید؟»
"Nein."
«نه.»
"Dann schreiben Sie: keine."
«پس بنویسید: هیچ.»
"Das ist wichtig", sagt sie.
میگوید: «این مهم است.»
"Warum?", frage ich.
میپرسم: «چرا؟»
"Sonst zahlen Sie mehr Geld."
«وگرنه پول بیشتری میدهید.»
"Ach so! Vielen Dank."
«آهان! بسیار ممنون.»
Ich schreibe: keine.
مینویسم: هیچ.
Ein Papier fehlt — یک کاغذ کم است
Ich gebe ihr das Formular.
فرم را به او میدهم.
Sie liest es und sieht mich an.
میخواندش و نگاهم میکند.
"Sie sind verheiratet?"
«متأهل هستید؟»
"Ja."
«بله.»
"Wohnt Ihre Frau auch hier?"
«همسرتان هم اینجا زندگی میکند؟»
"Ja, natürlich."
«بله، البته.»
"Dann brauche ich auch ihren Pass."
«پس پاسپورت او را هم لازم دارم.»
Ich sage nichts.
چیزی نمیگویم.
Ihren Pass habe ich nicht.
پاسپورت او را ندارم.
Er liegt zu Hause.
در خانه است.
"Den habe ich leider nicht dabei."
«متأسفانه همراهم نیست.»
"Das ist ein Problem", sagt sie.
میگوید: «این یک مشکل است.»
Mein Herz wird schwer.
دلم میگیرد.
Muss ich noch einmal kommen?
باید دوباره بیایم؟
Und wann? Alle Termine sind voll.
و کِی؟ همهٔ نوبتها پر است.
"Wohnen Sie weit von hier?", fragt sie.
میپرسد: «از اینجا دور زندگی میکنید؟»
"Nein. Zwanzig Minuten."
«نه. بیست دقیقه.»
Sie sieht auf die Uhr.
به ساعت نگاه میکند.
"Dann holen Sie ihn."
«پس بروید بیاوریدش.»
"Ich warte bis elf Uhr."
«تا ساعت یازده صبر میکنم.»
"Wirklich? Das ist sehr nett!"
«واقعاً؟ خیلی لطف میکنید!»
"Aber beeilen Sie sich."
«ولی عجله کنید.»
Schnell nach Hause — سریع به خانه
Ich laufe aus dem Haus.
از ساختمان بیرون میدوم.
An der Haltestelle rufe ich Yalda an.
در ایستگاه به یلدا زنگ میزنم.
"Ich brauche deinen Pass!"
«پاسپورتت را لازم دارم!»
"Was? Warum?"
«چی؟ چرا؟»
"Die Frau vom Amt braucht ihn."
«خانمِ اداره لازمش دارد.»
"Ich komme in zwanzig Minuten."
«بیست دقیقهٔ دیگر میرسم.»
"Ich lege ihn auf den Tisch", sagt sie.
میگوید: «روی میز میگذارمش.»
Die Straßenbahn kommt sofort.
تراموا فوراً میآید.
Ich habe Glück.
شانس دارم.
Zu Hause nehme ich den Pass.
در خانه پاسپورت را برمیدارم.
Yalda gibt mir auch einen Apfel.
یلدا یک سیب هم به من میدهد.
"Du hast heute nichts gegessen."
«امروز چیزی نخوردهای.»
"Danke. Ich muss los!"
«ممنون. باید بروم!»
Um zwanzig vor elf bin ich wieder beim Amt.
ساعت یازده منهای بیست دقیقه دوباره در ادارهام.
Die Frau sieht mich und lacht.
خانم من را میبیند و میخندد.
"Das war schnell!"
«چه سریع!»
Die Bescheinigung — گواهی
Sie nimmt den Pass und schreibt weiter.
پاسپورت را میگیرد و به نوشتن ادامه میدهد.
Nach zehn Minuten druckt sie ein Papier.
بعد از ده دقیقه یک کاغذ چاپ میکند.
"Das ist Ihre Bescheinigung."
«این گواهی شماست.»
"Nehmen Sie sie gut mit nach Hause."
«خوب به خانه ببریدش.»
"Sie brauchen sie oft."
«زیاد لازمتان میشود.»
"Für die Bank, für die Arbeit, für alles."
«برای بانک، برای کار، برای همهچیز.»
"Soll ich Kopien machen?", frage ich.
میپرسم: «کپی بگیرم؟»
"Ja, machen Sie zwei oder drei."
«بله، دو سه تا بگیرید.»
"Und noch etwas."
«و یک چیز دیگر.»
"In vier Wochen kommt ein Brief."
«چهار هفتهٔ دیگر یک نامه میآید.»
"Was für ein Brief?"
«چه جور نامهای؟»
"Eine Nummer für die Steuer."
«یک شماره برای مالیات.»
"Den Brief dürfen Sie nicht verlieren."
«آن نامه را نباید گم کنید.»
Ich schreibe alles in mein Notizbuch.
همهچیز را در دفترچهام مینویسم.
"Haben Sie noch Fragen?"
«سؤال دیگری دارید؟»
"Nein. Vielen Dank für Ihre Hilfe."
«نه. بابت کمکتان بسیار ممنون.»
"Gern. Und willkommen in unserer Stadt."
«خواهش میکنم. و به شهر ما خوش آمدید.»
Am Abend — شب
Zu Hause lege ich die Bescheinigung auf den Tisch.
در خانه گواهی را روی میز میگذارم.
Yalda sieht sie an.
یلدا نگاهش میکند.
"Also hast du es geschafft."
«پس از پسش برآمدی.»
"Ja. Aber ich habe deinen Pass vergessen."
«بله. ولی پاسپورتت را فراموش کرده بودم.»
"Das weiß ich", sagt sie und lacht.
میخندد و میگوید: «میدانم.»
"Aber die Frau war sehr freundlich."
«ولی آن خانم خیلی مهربان بود.»
"Sie hat auf mich gewartet."
«منتظرم ماند.»
"Siehst du?", sagt Yalda.
یلدا میگوید: «میبینی؟»
"Die Leute hier sind nicht kalt."
«مردم اینجا سرد نیستند.»
"Sie sind nur still."
«فقط ساکتاند.»
Ich denke an das Wartezimmer.
به اتاق انتظار فکر میکنم.
Sechs Leute, und niemand spricht.
شش نفر، و هیچکس حرف نمیزند.
Am Anfang war das seltsam für mich.
اولش این برایم عجیب بود.
Jetzt verstehe ich es besser.
حالا بهتر میفهممش.
Still sein ist nicht unfreundlich.
ساکت بودن یعنی نامهربانی نیست.
Am Abend mache ich drei Kopien.
شب سه تا کپی میگیرم.
Eine für die Bank.
یکی برای بانک.
Eine für die Arbeit.
یکی برای کار.
Und eine für mich.
و یکی برای خودم.
Die Bescheinigung lege ich in den Schrank.
گواهی را در کمد میگذارم.
Ganz oben, wo ich sie nicht verliere.
آن بالا، جایی که گمش نکنم.
🔍 تحلیل گرامری جملههای مهم
این داستان در اداره میگذرد، پس روی چیزهایی میایستد که آنجا لازم میشوند: ضمیر نامعین man، جای مفعول Dativ و Akkusativ کنار هم، فعلهای وجهی müssen و dürfen و sollen، شکل مؤدبانهٔ درخواست، و جملهٔ فرعی با dass. همه هنوز A1، ولی کاربردیترین بخش A1.
۱. man: وقتی فاعل مشخص نیست
In Deutschland muss man das machen.
«man» یعنی «آدم، هرکسی» و همیشه مثل سومشخص مفرد صرف میشود: man muss، man kann، man macht. در فارسی میگوییم «باید این کار را کرد» بدون فاعل، ولی آلمانی حتماً فاعل میخواهد.
Man wohnt neu und meldet die Adresse.
دو فعل، هر دو سومشخص مفرد: wohnt، meldet. «man» را با «der Mann» اشتباه نگیرید — یکی با یک n و حرف کوچک، دیگری با دو n و حرف بزرگ.
۲. دو مفعول در یک جمله: به چه کسی، چه چیزی
Ich gebe ihr meinen Pass.
فعل «geben» دو مفعول میگیرد: ihr (به او، Dativ) و meinen Pass (پاسپورت را، Akkusativ). ترتیب: اول شخص، بعد شیء.
Sie gibt mir ein Blatt Papier.
همان الگو از طرف مقابل: mir (Dativ) + ein Blatt (Akkusativ).
Ich zeige es Yalda.
ولی اینجا ترتیب برعکس شده! قاعده: اگر یکی از دو مفعول ضمیر باشد، ضمیر اول میآید. «es» ضمیر است، پس جلو افتاد.
Yalda gibt mir auch einen Apfel.
ضمیر «mir» اول، اسم «einen Apfel» بعد. اگر هر دو ضمیر بودند، Akkusativ اول میشد: «Sie gibt ihn mir».
Ich gebe ihr das Formular.
ihr = Dativ مؤنث. با «ihr» به معنی «شما (جمع دوستانه)» اشتباه نشود.
۳. müssen، dürfen، sollen، können
Ich muss zum Amt gehen.
«müssen» یعنی اجبار. فعل وجهی جای دوم، مصدر آخر جمله.
Muss ich noch einmal kommen?
در پرسش، فعل وجهی به جای اول میرود.
Den Brief dürfen Sie nicht verlieren.
«nicht dürfen» یعنی نباید — ممنوعیت. این را با «nicht müssen» (لازم نیست) اشتباه نگیرید؛ معنایشان کاملاً فرق دارد.
Ich weiß nicht, was ich schreiben soll.
«sollen» یعنی «چه کار کنم؟» — مشورت. و چون جملهٔ فرعی است، فعل وجهی به آخر رفته: «schreiben soll»، نه «soll schreiben».
Soll ich Kopien machen?
ولی در جملهٔ اصلی پرسشی، soll جای اول است. همین فعل، دو جای متفاوت.
Was kann ich für Sie tun?
جملهٔ ثابتی که در هر ادارهٔ آلمان میشنوید. معنایش: «چه کاری از دستم برمیآید؟»
۴. فعل جداشدنی و مفعول وسط
Meinen Pass nehme ich mit.
مفعول «meinen Pass» جای اول را گرفته (برای تأکید)، فعل جای دوم، فاعل سوم، و پیشوند mit ته جمله.
Einen Kugelschreiber nehme ich auch mit.
همان ساختار. سه جملهٔ پشتسرهم با همین الگو در داستان هست — اینطور تأکید روی «چه چیزی» میافتد.
Diesmal nehme ich eine Jacke mit.
اینجا قید «diesmal» جای اول است، پس مفعول سر جای عادیاش برگشته.
An der Haltestelle rufe ich Yalda an.
«anrufen» ← an ته جمله. توجه کنید که «Yalda» بین فعل و پیشوند نشسته است.
Ich klicke darauf.
«darauf» یعنی «روی آن». برای اشیا از da(r)- استفاده میشود، نه از ضمیر شخصی.
۵. Wo؟ یا Wohin؟ در اداره و خانه
Ich gehe in Zimmer zwölf.
حرکت به داخل ← Akkusativ. (نام اتاق بدون آرتیکل آمده، مثل نام شهر.)
Im zweiten Stock ist ein Wartezimmer.
بیحرکت ← Dativ ← «in dem» که کوتاه میشود به im.
Ich lege ihn auf den Tisch.
«legen» حرکت است ← Akkusativ ← «auf den Tisch».
Er liegt im Schrank.
ولی «liegen» حالت است ← Dativ ← «im Schrank». جفت legen/liegen را با هم یاد بگیرید.
Die Bescheinigung lege ich in den Schrank.
و اینجا دوباره حرکت: میگذارمش در کمد ← Akkusativ ← «in den Schrank». همین دو جمله کل قاعده را نشان میدهند.
Ein Kind spielt auf dem Boden.
بازی کردن حالت است ← Dativ.
۶. bei و zu: دو جور «پیشِ»
Um zehn nach acht bin ich beim Amt.
«bei» یعنی «در محلِ، نزدِ» و همیشه Dativ میگیرد: bei + dem = beim.
Ich muss zum Amt gehen.
ولی برای رفتن به اداره از «zu» استفاده میشود: zu + dem = zum. تفاوت: bei یعنی آنجا بودن، zu یعنی به آنجا رفتن.
Um zwanzig vor elf bin ich wieder beim Amt.
باز هم بودن ← beim.
Ich gehe zur Haltestelle.
مؤنث ← zu + der = zur.
Wohnen Sie weit von hier?
«von» هم Dativ میگیرد. «weit von» یعنی دور از.
۷. درخواست و تعارف مؤدبانه
Setzen Sie sich, bitte.
امرِ مؤدبانه با فعل انعکاسی: فعل اول، Sie دوم، sich سوم. این را در هر مطب و اداره میشنوید.
Dann schreiben Sie: keine.
Nehmen Sie sie gut mit nach Hause.
هر دو امرِ مؤدبانه. در دومی، پیشوند «mit» بعد از مفعول آمده و پیش از «nach Hause».
Aber beeilen Sie sich.
«sich beeilen» یعنی عجله کردن — فعلی که بدون ضمیر انعکاسی وجود ندارد.
Dann holen Sie ihn.
«ihn» یعنی پاسپورت (der Pass، مذکر Akkusativ).
Entschuldigung, eine Frage.
سادهترین راه شروع یک سؤال در اداره. حتی بدون فعل هم کار میکند.
۸. جملهٔ فرعی با dass
Er schreibt, dass wir hier wohnen.
پس از «dass» فعل به آخر جمله میرود: «wohnen» آخرین واژه است. و پیش از dass همیشه کاما میآید.
Ich weiß nicht, was ich schreiben soll.
پرسش غیرمستقیم: کلمهٔ پرسشی «was» نقش رابط را دارد و هر دو فعل ته جمله میروند، با فعل صرفشده در آخر.
Ganz oben, wo ich sie nicht verliere.
«wo» هم جملهٔ فرعی میسازد ← فعل «verliere» آخر.
۹. Perfekt: چیزی که انجام شده
Also hast du es geschafft.
ساختار: haben جای دوم + Partizip II آخر. «schaffen» یعنی از پس کاری برآمدن.
Aber ich habe deinen Pass vergessen.
«vergessen» پیشوند جدانشدنی ver- دارد، پس ge- نمیگیرد: vergessen، نه «gevergessen».
Du hast heute nichts gegessen.
ولی «essen» پیشوند ندارد، پس ge- میگیرد: gegessen. این دو جمله را کنار هم بگذارید — شباهتشان گولزننده است.
Sie hat auf mich gewartet.
«warten auf» + Akkusativ ← «auf mich». و Partizip فعل باقاعده: ge-wart-et.
۱۰. صفت ملکی و ضمیر: mein، Ihr، ihr
Haben Sie Ihren Pass?
«Ihr» مؤدبانه با I بزرگ. «der Pass» مذکر و Akkusativ ← Ihren Pass.
Wohnt Ihre Frau auch hier?
مؤنث Nominativ ← Ihre Frau.
Dann brauche ich auch ihren Pass.
ولی این «ihren» با حرف کوچک یعنی «مالِ او (زن)». سه واژهٔ همصدا: ihr (مالِ او)، Ihr (مالِ شما)، ihr (به او، Dativ). فقط حرف بزرگ و متن تفاوت را روشن میکنند.
Die ist auf meinem Handy.
«auf» بیحرکت ← Dativ ← «meinem Handy» (خنثی).
Ich schreibe alles in mein Notizbuch.
ولی اینجا حرکت است ← Akkusativ ← «mein Notizbuch» (خنثی بدون تغییر).
۱۱. عبارتهای ثابت اداری
Den habe ich leider nicht dabei.
«dabei haben» یعنی «همراه داشتن». و «den» در جای اول یعنی «آن را» — مفعول Akkusativ که برای تأکید جلو آمده.
Was für ein Brief?
«was für ein» یعنی «چه جور…؟» — پرسش از نوع. با «welcher» فرق دارد که یعنی «کدامیک از چند تا».
Haben Sie noch Fragen?
جملهٔ پایانی هر گفتوگوی اداری. «noch» یعنی «دیگر، باز هم».
Vielen Dank für Ihre Hilfe.
«Dank für» + Akkusativ. مؤدبتر از «danke» ساده.
Und willkommen in unserer Stadt.
«in» بیحرکت ← Dativ ← «unserer Stadt».
۱۲. نفی: nicht، kein، niemand، nichts
Ich sage nichts.
«nichts» یعنی «هیچچیز» — خودش ضمیر است.
Sechs Leute, und niemand spricht.
«niemand» یعنی «هیچکس». هر دو خودشان منفیاند، پس nicht لازم ندارند.
Ihren Pass habe ich nicht.
اسم آرتیکل دارد (ihren Pass) ← پس nicht، نه kein.
Montag: kein Termin frei.
ولی اینجا اسم بدون آرتیکل است ← kein Termin.
Still sein ist nicht unfreundlich.
نفی صفت: nicht پیش از صفت. و «unfreundlich» خودش با پیشوند un- منفی شده — یعنی دو لایه نفی که همدیگر را خنثی نمیکنند، بلکه معنا را دقیقتر میکنند.
این داستان را فهمیدید؟ 🎉
با حساب رایگان، همین واژهها را با فلشکارت هوشمند برای همیشه در حافظهتان ثبت کنید.
رایگان شروع کنید
